To żart, prawda? Aż nie chce mi się wierzyć, że pod szyldem Pain Of Salvation mogła powstać tak słaba płyta, tak daleka od dotychczasowych dokonań zespołu. Nijaka stylistycznie, wyzbyta pięknych, wpadających w ucho melodii, wspaniałych, rozbudowanych aranżacji, monumentalnych, przestrzennych brzmień. Króluje surowa muzyka, bardzo oszczędna w środki. Brakuje jej spójności, bo obok szeroko pojętego rocka znajdziemy tu blues, wpływy sakralne czy musicalowe. Większość kompozycji wydaje się sztucznie rozciągnięta w czasie i co chwilę powiewa nudą, jak w bluesowych She Likes To Hide i Tell Me You Don’t Know czy musicalowym Sleeping Under The Stars. Początkowy motyw Of Dusts kojarzymy z pieśnią Unchain My Heart Bobby’ego Sharpa, spopularyzowaną przez Joe Cockera. Najlepiej wypadają ballady: Sisters z elementami orientalnymi, najbliższa wcześniejszych dokonań zespołu, oraz tytułowa Road Salt. Ale i tutaj brakuje brzmieniowego rozmachu. Jeśli słychać orkiestrę, to za słabo, jeśli udziela się chór, to mało efektywnie.

To bardzo przeciętna płyta. Zespół zmierza w nieznanym kierunku, aż boję się pomyśleć, czym nas zaskoczy w październiku, kiedy na rynku pojawi się druga część Road Salt. Podobno cuda się zdarzają, ale ja już przestałem w nie wierzyć.