Teatralnej epopei Kormoranów ciąg dalszy. Po tyleż imponującym, co przytłaczającym pięciopłytowym boksie La Musica Teatrale przyszła pora na skromniejszy suplement. Tym razem płyty są „tylko” dwie, a pod szyldem Kormorany (pamiętajmy, że wrocławski kolektyw nigdy nie miał stałego składu...) występuje tu zaledwie dwóch muzyków: Paweł Czepułkowski i Michał Litwiniec.

Jednak okrojony skład osobowy bynajmniej nie oznacza uboższej warstwy muzycznej. Istotą twórczości Kormoranów zawsze był skrajny eklektyzm, nietypowe rozwiązania brzmieniowe i niezwykle sugestywny, ilustracyjny charakter – ostatecznie to muzyka tworzona na potrzeby konkretnych spektakli. I pod tym względem nic się nie zmieniło. Czepułkowski i Litwiniec przy pomocy całej baterii mniej lub bardziej zwyczajnych instrumentów (oraz paru gości) generują muzyczne opowieści z pogranicza różnych światów, kultur i gatunków. A zarazem podają je w sposób nieco bardziej przystępny, niż na poprzednim wydawnictwie – mniej tu rozmytych, ambientowych plam dźwiękowych (choć i takie się zdarzają – vide zamykająca drugi CD, 13-minutowa Lekcja teraźniejszości), mniej tajemniczego, „rytualnego” nastroju, więcej za to zapadających w pamięć melodii i wyrazistych rytmów, w każdym z zamieszczonych tu „soundtracków” opakowanych w inną konwencję.

Na dwóch płytach znalazły się ścieżki dźwiękowe do trzech spektakli z lat 2007-2008 – dwóch wyreżyserowanych przez stałego współpracownika Kormoranów Piotra Cieplaka (Opowiadania dla dzieci Isaaca Bashevisa Singera i Król umiera, czyli ceremonie Eugene’a Ionesco) oraz Daily Soup Amanity Muskarii w reż. Małgorzaty Bogajewskiej.

Rockowe ucho z pewnością najbardziej ucieszą kompozycje powstałe na potrzeby surrealistycznego dzieła Ionesco – Kormorany nie stronią tu od ostrych gitar i perkusyjnego łomotu (Mahakala), od czasu do czasu skręcając w stronę psychodelii (Erotica). Ale też – pojawia się tu coś z free jazzu (Rozkazuję!). A w znakomitym, podbitym elektroniką Funeral Fashion Show wręcz penetrują okolice trip hopu. Jednocześnie zaś nie boją wpleść co jakiś czas nagrań terenowych, z charakterystyczną melodią wykorzystywaną przez pewną firmę produkująca lody na czele.

Zajmujące cały pierwszy kompakt Opowiadania dla dzieci to z kolei głównie wariacje na temat muzyki etnicznej, ze szczególnym naciskiem na tradycje żydowskie. Ale znajdziemy tu również transowy jazz rock (Nowy Jork 2), stylowe reggae (Taxi), „przydymiony”czy knajpiany jazz (Nowy Jork). Natomiast Daily Soup – jak przystało na tragikomedię o współczesnej polskiej rodzinie – ilustrowane jest strzępkami rozmaitych wątków i motywów, z powracającym fortepianowym tematem, będącym jakby groteskową wariacją na temat poloneza Pożegnanie ojczyzny Ogińskiego.