Zacznę od definicji: „Siekiera jest uniwersalnym narzędziem, mogącym służyć do rąbania, łupania i ciosania. Siekiera składa się z dwóch części zasadniczych: a) siekiery właściwej i b) siekierzyska (toporzyska), trzonka, rękojeści, przeważnie drewnianej”. W siekierze właściwej wyróżnić można m.in. ostrze i obuch. W latach 80. Siekiera i jej lider, Tomasz Adamski, zdecydowanie i dość radykalnie pracowali ostrzem. W roku 2011 Adamski postanowił użyć obucha...

Artystyczna fuzja bulwersującej, ekspresjonistyczno-dekadenckiej literatury z metalową stroną rockowej mocy...

Tom Waits nagrał nowy album z zupełnie nowym materiałem. Od Real Gone – ostatniej całkowicie premierowej płyty – minęło siedem lat. W tym czasie pojawił się jedynie trzypłytowy zbiór odrzutów z różnych sesji z kilkoma nowymi waitsowymi dziwami (Orphans: The Brawlers, Bawlers & Bastards) oraz dwupłytowy album koncertowy (Glitter And Doom Live).

Jeden z najbardziej wyluzowanych zespołów polskiego rocka powraca z trzecim albumem. Królestwo psychocukrowych wąsaczy kłania się temu, co w rocku jest proste, bezpośrednie i bezpretensjonalne, bo przecież rock wywodzi się z pierwotnej siły rytmu, który tutaj grzechocze w plemiennym Grzechotniku. Wąż cały czas kusi świat kobietą w rozmiarze zła, sześćset sześćdziesiąt sześć – śpiewa zespół na otwarcie płyty. Rock’n’roll według Psychocukru to w skrócie wąsy, wolność, miłość, gruppen sex, przynajmniej tak deklaruje Sasza Tomaszewski w utworze Dzicz.

Powrót do Artrosis Macieja Niedzielskiego dawał podstawy, by spodziewać się brzmienia kojarzącego się z dawnymi płytami zespołu, ze wskazaniem na najsłynniejszą – Fetish. I rzeczywiście, jest automat perkusyjny, mnóstwo programowania, elektroniki... Niekiedy można by wręcz mówić o industrialu, gdyby nie to, że w tej muzyce jest mnóstwo klimatu, uczucia.

Jeden z pierwszych rodzimych zespołów blackmetalowych, założony przez Cezara ponad dwadzieścia lat temu, wciąż jest w formie. Od płyty Darkside z 1997 roku Christ Agony nieustannie eksperymentował. A na albumie Nocturn wraca do korzeni.

Leash Eye to zespół Opatha znanego z Corruption. I z ciekawymi pomysłami. Już początek ich drugiej płyty jest frapujący: nietypowy basowy puls, perkusja coraz mocniej wprowadza rytm, pojawia się hammondowy warkot – jest hardrockowo-klasycznie. Lecz po chwili wchodzi drumla, a dominować zaczyna mocarny stonerowy riff. V.I.D.I. brzmi dużo lepiej, potężniej niż debiut Leash Eye, V.E.N.I..

Nie mogli lepiej trafić z tytułem pierwszego singla. Słowa Szukam się idealnie podsumowują drogę, jaką czterech młodzieńców z Mogilna podąża praktycznie od początku swej kariery. Mam wrażenie, że cały czas nie wiedzą, co tak naprawdę chcą grać.